Aralık 17, 2015

Kahverengi Gözlerin...

Uzun bir tünelde arkamda kalan ışıklar misali azalan umut, neşe ve iyilik halimin yok olmasına bir parça iyi gelecektir güneş. Böyle düşündüm. Biraz çıkıp yürüdüm. Daha yürümeye başlamadan dizlerimin tutmadığını, tutmayacağını anlıyordum. Bir ruhumun olduğunu o gün anlamasam da, emin olduğum anlardandı. Ruhum ağrıyordu. Dizlerim ağrımaya başladı. Ben de oturdum.

© Daniel Nilsson daha fazlası için

8 yorum:

  1. Blogunuza gelince bir kitabın kapağını açmışım gibi hissettim :) fotoğraflar tema huzur verici..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim. Çok güzel bir iltifat. Kan çekmiştir, bende karadenizliyim:-)

      Sil
  2. Ne güzel bir galeriymis... Fotolara bayildim!


    Ruh agrisi... ne agir bir agridir o. Diz agrisindan da beterdir...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sağol Ayşe. Bu aralar biraz ağrılarım var.

      Sil
  3. Ay nasıl bir bakış o öyle. Kahverengi , mahsun, üzgün sev beni diyor

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ben de çok beğendim. Yalnız, sev beni değil de, yalnız bırakın der gibi gedi bana. Öyle de olabilir.
      Selamlar,

      Sil
  4. Oyyy nasıl masum bakmış köpecik. Bu arada ruh ağrısı sanırım fiziksel ağrıdan daha ağır olmalı.Hiç ruhunuz ağrımasın...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet, değil mi? Ben de bayıldım:-)
      Teşekkür ederim dileğiniz için.

      Sil